สวัสดีครับ...

 

เมื่อวานตอนไปดูละคอนถาปัดพาเพื่อนไปดูด้วยเเหละ หลังดูเสร็จก็เดินไปรถไฟฟ้าด้วยกัน ระหว่างทางก็ถามทุกสุข คุยเรื่องงานเรื่องการกัน   เค้าพูดบอกว่าคิวนี่ดูเหนื่อยดูตลอดเวลาเลย...อืม ก็คงจริงๆ เพื่อนคนนี้เค้าเรียนอยู่บัญชีเเหละ สุขภาพไม่ค่อยจะดีด้วย อยากจะขอบคุณมากเลยที่อุตส่าห์มาดูด้วยกัน

 

เเต่ประเด็นคือว่า อยากจะมาเล่าให้ฟังว่าจริงๆเป็น designer นี่ มันไม่ใช่เเค่งาน เเต่มันต้องเป็นส่วนนึงของชีวิตเราไปเลย....เปรียบเทียบกับเพื่อนคนเมื่อกี้ที่เรียนอยู่บัญชี  พ่อเเม่เราก็จบบัญชีเหมือนกันเข้่าใจตรงนี้ดี  ผมรู้สึกว่างานส่วนใหญ่เช่นทำงาน office ทำงานบัญชี ทำงานนั่งโต๊ะ ทนาย มันเป็นอะไรที่เป็นงานกับไม่ใช่งานจริงๆ สามารถเเบ่งเเยกกันได้อย่างชัดเจน..

 

พอเลิกงานก็คือไม่ใช่งานอีกต่อไป ไปมีชีวิตของตัวเองได้ ไปใช้ชีวิตได้ ไป relax ได้ พอกลับมาที่โต๊ะทำงานค่อยทำงานต่อ ...

 

เเต่คนทำ creative ผมว่ามันไม่ใช่เเบบนั้นผมว่าคนพวกนั้น รวมทั้งผมด้วย ไปไหนก็คิดเป็นการเป็นงานไปหมด เห็นอะไรน่าสนใจเดินไปไหนก็วิจารณ์ก็คิดไปหมดว่า ถ้าเป็นเราทำจะเป็นยังไง จะทำให้มันดีขึ้นได้ยังไง ไปดูหนังก็คิดไปหมดว่า บทหนังนี่ดีไม่ดี  หนังนี่ดีไหม  ซีนนี้เป็นไง  เดินไปรถไฟฟ้าเห็น signage ก็คิดว่าไอ้นี่ไม่เห็น work เลย เป็นงั้นเป็นงี้ดีกว่า  ....เพราะว่ามันอยู่ทุกที่  ไม่ได้อยู่ในเวลางานก็เหมือนมีเรื่องงานวนอยู่ในหัวเต็มไปหมด..คิวถึงได้พกสมุดจดไว้เล่มนึง ไปไหนต่อไหน เห็นอะไรชอบใจไม่ชอบใจก็จดลงไอ้เนี่ยเเหละ ไอ้ moleskine เคยเขียน entry ไว้ที่ไหนสักเเห่ง 55555  จริงๆนะเเง่มุมนึงมันก็สนุกดีนะ ถ้าเราชอบที่จะทำที่จะคิด มันก็มีความสุขเเหละ  เเต่มันก็ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเอาซะเลย  ในหัวมีเเต่เรื่องงานเต็มไปหมด  ชีวิตกลายเป็นงานไปหมด เหมือนไม่ได้ใช้ชีวิต ไม่ได้ relax เหมือนคนอื่นๆ ถ้าที่ๆไปมีเเต่อะไรดีๆ ก็ดีไปหรอก เเต่ถ้ามันตรงกันข้ามก็เป็นอะไรที่เเย่ไปเลย

 

เเต่ประเด็นก็อย่างที่พูดไป....เเพร์ไอดี  เคยบอกไว้ว่า ต่อไปพอเรียน design เเล้วไปไหนห้ามพกสมองไปด้วย...ไม่งั้นทำไรก็ไม่สนุก ....

 

อืม จริงอย่างที่เค้าว่าจริงๆนะ  เรายิ่งมองโลกเเง่ลบๆอยู่ด้วย ทำงานออกเเบบไม่จบไม่สิ้น  มันเหมือนกินเวลาชีวิตเราไป...  เเล้วบางทีมันก็ยากจะควบคุมมากเลย